معتبرترين آن‌ها است ، زيرا در محل انشعاب آن از زاينده‌رود چشمه‌اى وجود دارد كه اگر در خشكسالىها شورابه‌اى هم به آن نرسد ، از چشمهء آن ، كه در صحراى دراز مزارع درچه واقع است ، به قدر يك نهر كامل آب مىجوشد و پس از جارى شدن ، باغ‌ها و مزرعه‌هاى متعلقه به خود را سيراب مىكند . آب اين نهر از مادى نياصرم كمتر است ، ولى از ساير مادىها بيشتر است . اين مادى از ميان قراى ماربين مانند نصرآباد و گورتان و جوزدان عبور كرده و به قسمت‌هايى تقسيم مىشود ؛ چنانچه اول در جلوى مسجد گورتان دو قسمت بزرگ شده و به دو طرف مىريزد ، اين محل صفاى مخصوصى دارد . درختان درهم آن ، كه هيچ وقت آفتاب در آن‌ها درست نمودار نيست ، ريزش آب از دو طرف و صداى آن ، و آب و هواى اين قسمت در انسان تغيير حالتى پديد مىآورد كه بدون اغراق مصداق شعر صدر الدين خجندى است كه گفته است : ماربينت كه نسخهء ارم است * آفتاب اندرو درم‌درم است « 1 » پل‌هاى زاينده‌رود - پل‌هاى مشهورى كه از حدود سرچشمه تا مصب بر روى بستر زاينده‌رود بنا شده به شرح زير است : 1 - پل اورگان معروف به پل حاجى كاظم كه قافله‌رو بوده و ناحيهء فريدن و چهارلنگ بختيارى را به يكديگر متصل مىكند . 2 - پل زمانخان كه فقط دو دهنه دارد ، يك بزرگ و ديگرى كوچك و داراى سه پايهء طبيعى سنگى است . اين پل در آخر بلوك آيدغمش از بلوك لنجان واقع شده و تا شهر اصفهان شانزده فرسخ مسافت دارد . راه ماشين‌رو نجف‌آباد به سامان و شهركرد از اين پل مىگذرد . 3 - پل كلّه كه اين پل در اول بلوك آيدغمش واقع است و محل عبورو مرور اهالى شهر و چهار محال است .

--> ( 1 ) . - نصف جهان فى تعريف الاصفهان ، تهران ، ص 99 - 103 .